Manis!

Zo nu en dan als ik met mijn moeder in ons plaatselijke winkelcentrum ben, komen we oudere Indonesische vrouwtjes tegen die met mijn oma omgingen toen ze nog leefde. Die zeggen gedag en maken een kort praatje. Meestal heb ik dat pas later door en kom ik voorzichtig bijgeschuifeld. En dan is het altijd: "Oh, is dat je dochter? Is dat Laura? Oooooh, zo groot al! En zo lief! Manis!". Je snapt wel dat ik er dan zo lief, schattig en zoet mogelijk uit probeer te zien door lief te lachen en wijselijk mijn mond te houden. Wil natuurlijk wel mijn positieve imago behouden. Vervolgens hebben ze het erover hoe groot ik wel niet ben geworden en dat ze mij nog goed herinneren als kleine Laura. Daarna schakelen ze over op de Indonesische snacks. Mijn moeder is een zeer kleine handel begonnen in het maken van Indonesische snacks (lempers, loempia's, pasteitjes, risolles, lapis, roti kukus, e.d.) en natuurlijk willen deze mevrouwen daar wat van hebben. Mijn broertje en ik hebben al voorgesteld om een winkel te openen, maar moeders wilt het kleinschalig houden. Helaas. Ik zag het al voor me: een winkeltje vol Indonesische snacks! Die hebben we nog niet in Maassluis! Wie weet in de toekomst... :)