Friends forever

Toen ik gisteren gezellig naar de KB ging, kreeg ik na de lunch de schrik van mijn leven. Echt serieus. Ineens stond er een Afrikaan voor me. En die liet mij niet meer gaan. Het gesprek ging ongeveer als volgt:

A: 'Hé, didn't I meet you some time ago?'
L: 'Ehm... No'
A: 'Yes! You're from China, right?'
L: 'Nope'
A: 'Oh. Ehm, where are you from then?'
L: 'Holland'
A: 'Oh. Well that's okay. That doesn't mean we can't be friends. Would you like to be my friend?'
L: 'Ehm... In what way?'
A: 'Well, we could hang out. It doesn't matter. We could meet for drinks or eat. I'm a student here at the Haagse Hoge School. What do you study?'
L: 'I'm from Utrecht and I study Film and Television Studies'
A: 'Okay, great. Will you be my friend?'
L: 'Ehm, that's quite an effort... Because I live in Utrecht... And...'
A: 'No, that's no problem! I can go to Utrecht, you can meet me here in The Hague. We will find a way!'
L: 'Well... No'
A: 'Why not? Is it because you see a strange face?'
L: 'No' (????)
A: 'Why not then?'
L: 'Well, I already have a lot of friends. And I don't know... No.'
A: 'Hmm. Okay. Too bad'
- ongemakkelijke stilte -
L: 'Yeah... Ehm, actually I was looking for the toilet...'

En wegwezen! Wat een mafkees! Dit is echt het vaagste wat ik ooit heb meegemaakt. Nou ja, naast die ene dude die maar bleef zeggen dat ik de vrouw van zijn dromen was (maar dat is een ander verhaal). Heeft hij dan geen idee hoe het werkt in deze wereld? Vroeger toen je nog klein was, kon je zoiets dergelijks vragen aan je medekleuterklasgenoot. Als je ouder wordt, merk je dat zoiets niet werkt. Tenminste niet hier in Nederland. En in Indonesië. Of is dit iets van het Afrikaanse continent? Wat ik schijnbaar niet begrijp?

Het was ook wel een beetje zielig. Hij keek een beetje beteuterd toen ik onze toekomstige vriendschap afwees. Maar ik zag mezelf nou niet bepaald met hem afspreken in Den Haag óf Utrecht.

Dus ja, het had iets moois kunnen worden. Hij had mijn allerbeste vriend kunnen worden. Maar iets in mij zegt dat ik er niet veel aan gemist heb... :)

Quarterlifecrisis

Dacht ik dat ik mijn portie quarterlifecrisis wel gehad had, niets is minder waar. Want toen mijn begeleider mij laatst vroeg 'wat ik later worden wil als ik groot ben', kwam ik niet verder dan een langgerekte 'euuuhhh....'. Lieve kijkbuiskinders, het is écht waar! Ik weet niet wat ik wil doen. Ik vind zoveel 'interessant' en 'leuk'. Maar of ik er ook mijn werk van kan maken en of ik er écht goed in ben... Geen idee. Ik wil het liefst alles uitstellen. Omdat ik het nog niet weet. Dus nee, het is niet zo gek dat ik zo onwijs lang over het studeren doe. Het is simpelweg een uitstel van executie.

Maar het kan niet meer langer. Ik word nu gedwongen na te denken over wat ik wil. En het gaat. Met een consult van gbf J. ben ik wel opgeschoten en moet ik van hem allerlei testen doen enzo. En die ook door vrienden laten invullen. Zodat ik een beeld krijg van wat vrienden van mij denken dat ik moet gaan doen. Je weet toch, die zien het soms beter dan jijzelf.

Tot die tijd dat ik weet wat ik wil worden - vast een beroep die heel mooi klinkt in het Engels, maar in het Nederlands eigenlijk gewoon secretaresse betekent - moet ik aan de scriptie. En echt, voor het eerst kan ik zeggen dat die vordert. Althans, ik heb het gevoel dat ik wat nuttigs doe wat ook werkelijk effectief is. We don't want to loose that positive feeling! :)

Olé!

Na mijn blogvrije maanden (4 stuks) en mijn sportvrije maanden (2,5) was het weer tijd voor een blogje en fitness. Creperend (spierpijn in mn benen, buik en armen) achter mijn laptop probeer ik een fris, fruitig, sexy stukje in elkaar te flansen. Wat lastig gaat want: 1. ik heb zoveel gedaan dat ik niet wat waar ik over moet schrijven. En 2. nou ja, dit dus.

Ik vond dat ik weer wat moest gaan schrijven. Wat ik me gister op de fiets terug van de sportschool bedacht. Maar nu ik net vriendin M. - die momenteel in Valencia zit, olé! - gesproken heb en zij het belachelijk vond dat ik al zolang niks gepost heb 'hoe kan jij nu in hemelsnaam inspiratieloos zijn???', doe ik het dan toch maar weer. Want ja, die drempel was bijna de Mount Everest geworden. Hoewel vriendlief wel van dingen beklimmen houdt, ik ben er toch minder fan van.

Dus ziedaar! Een nieuw begin! En aangezien het niet 1 januari is, maar 4 februari, moet het lukken! Niet zomaar weer een voornemen. Hè, en dat gezeik ook met voornemens, het gaat gewoon gebeuren! Zo! :D