Oppastante

Morgenochtend is het zover: ik ga voor het eerst alléén oppassen op het allerliefste nichtje van vriendlief. Oké, ze is natuurlijk niet echt 'mijn nichtje', maar ik hoop ten zeerste dat ik nog láng niet tante wordt van 'mijn eigen kant'. Ik zal waarschijnlijk eerder moeder zijn dan tante wat dat betreft, en ja, eh, dat gaat nog even duren. Dus oefenen met kinderen/oppassen moet dan toch echt van de kant van vriendlief komen.

Nu is het allemaal niet zo spannend, want ze kent mij en vindt het leuk om met mij te spelen. Als ouders binnen een omtrek van tien meter bij haar zijn. Hmm. Moeder in kwestie is slechts vijf kwartier weg. Dat is dus 75 minuten. Als alles goed gaat natuurlijk. Als ze niet wordt opgehouden door een nieuwsgierige medezwangerezwemster. Of de bemoeizuchtige buurvrouw.

Oké, het is niet zo lang. Maar wat nou als ze de hele tijd blijft huilen, omdat mama haar in de steek gelaten heeft? En dat ik haar niet mag troosten, maar dat mama dat moet doen? Of nog erger: papa? Die natuurlijk pas aan het eind van de dag thuis komt. Of dat ze van frustratie met kruidnootjes gaat gooien? Of dat ze heel hard valt en dat ze boos wordt op mij en dat ik nooit meer puzzels met haar mag maken? Of dat ze dan nooit meer de lucht in gegooid wil worden door mij? Ik weet niet of ik dat aan kan hoor...

Laat ik het eerst maar even afwachten. Kijken hoe het morgen gaat. Misschien moet ik wel heel veel snoep meesmokkelen... Dan vindt ze mij nog echt wel leuk! Ook na 75 minuten!

Een kus van Carlo

Wat gaat de tijd toch snel. Mijn stage bij MasMedia is alweer afgelopen. En het was leuk! Ik ben weer verwend met allemaal leuke afscheidspresentjes en natuurlijk niet te vergeten een superleuke stageperiode. Ik moet eerlijk zeggen dat ik had gehoopt er meer uit te halen en meer te leren, maar het feit dat ik de totstandkoming van een televisieprogramma van begin tot eind mocht meemaken, vond ik top! Je krijgt alle geheimen van televisie maken mee... En ja, dat vind ik heel wat waard. Als klap op de vuurpijl kreeg ik ook nog: een kus van Carlo! Jaja, wie had gedacht dat ik die ooit zou krijgen? Ik was natuurlijk nooit meer die linkerwang van mij... ;)

Overigens wilde ik nog - zeer ambitieus - een redactie-coordinatie stage gaan doen bij NOS Headlines. Dat is helaas niet gelukt, maar ik ben wel op gesprek geweest (leuk gesprek!) en dat is toch ook niet mis, als ze een vierdejaars Journalistiek vragen en ik, ehm, dat natuurlijk niet echt ben. Zo zie je maar weer dat veel commissiewerk en vaak voorzitter zijn toch een voordeel kan zijn. Ik denk dat ik niet bang hoef te zijn dat ik geen leuke job kan fixen in de toekomst :)

Nou goed, nu moet ik toch als een tierelier verder met dat stageverslag van mij. Want ik wil natuurlijk ontzettend graag verder met mijn scriptie... En ja, ik heb geen smoes meer nu NOS van de baan is... Ik zal mezelf in een sociaal isolement gooien... :(

Hmm

Ik weet het niet meer. Wat ik met deze blog aan moet. Het is al veul te lang geleden ik iets geschreven heb en posts over hoe, wat, waar, waarom het niet lukte zijn suf. Dus daar stop ik mee. Nu.

Ik ben druk! Maar nu echt. Rrrr-e-ally. Mijn stage bij MasMedia is te gek. Leuke mensen, leuke producties, het is één en al gezelligheid. Hoe bestaat het dat ik twee dagen voor hét gesprek niet eens van het bestaan wist van dit fantastische productiehuis? Ik schaam me werkelijk dood. Laat Jenny en Marijke het niet horen...

Het kantoor - vet mooi pand - is zo heerlijk. De huiskleur is roze, dus het is wel duidelijk dat de boel gerund wordt door vrouwen. Me like. Het beste is nog wel dat mijn werkplek niet in het Mediapark is. Dat is zooo overrated. Nu hoef ik alleen de trein uit, trap af, het stationsterrein af en ik ben er. Wat wil je nog meer?

Nou, misschien een leuke productie om bij te werken? Check! Ja, Life 4 You is echt heel erg leuk om te doen. Nu doe ik vooral de website, maar je krijgt het hele proces mee. Alleen van het meekrijgen van alles, leer je zoveel. Ik dacht altijd dat het gelul was, nou, believe me: it is not true.

Nu krijg je ook niet alleen het hele werkproces mee... Je krijgt ook alle inside information uit Hillywood mee. En Oh-My-God. Dat is dus echt een leuke extra. Maar ja, je begrijpt: ik heb een beroepsgeheim. Je zult geen nieuwe scoops op deze blog vinden. He-laas. Ik wil mijn aanstormende carriere niet meteen al in de GFT container droppen.

Zo, dit was het weer voor even. Of ik terugkeer: wellicht. Deze blog blijft toch mijn dingetje...




P.S. Is dáár nog iemand in de virtuele wereld die dit leest???

Woooot!

De wonderen zijn de wereld nog niet uit... Ik zat gewoon de bieb te werken gister! En vandaag!! En morgen!!! *doet vreugdedansje danst stoere hiphopmoves*

Nu weer verder! Later meer over spannende biebgebeurtenissen.

Uggly

Ik ben een groot modefan. Ik houd van kleding, ik lééf er van op! Soms begrijp ik zelf niet waarom ik nou per se die vet gave pumps moet hebben waar je pijn van in je voeten krijgt. Dus ik begrijp wel waarom mensen Uggs dragen. Ergens. Comfortabel, lekker warm... Hallo, we wonen niet op Antarctica! Ooh, ik krijg er pijn van in mijn ogen als ik weer iemand zie slenteren in die dingen. Ik wil het liefste heel hard "NEEE!!!" schreeuwen tegen diegene, haar omver gooien en de afgrijselijke Uggs uit trekken en ze in de fik steken. Of in de gracht gooien.

En ik refereer wel naar vrouwen, maar mannen dragen ze ook. Echt, ik begrijp dat niet! Mannen, jullie zijn echt niet modebewust met die dingen aan (vrouwen ook niet, maar ik denk dat zij wel bewust zijn van wat ze dragen. Hoewel, die mannen vast ergens ook). Het kan gewoon niet. Het is dat ze nog net geen legging dragen met die pantoffels, maar hun jeans erin proppen. Jech.

Maar het ergste moet nog komen. Een kind met Uggs. Een jongen van ongeveer 6 jaar. En natuurlijk droeg moeders ze ook. Hoe haalt ze het in hemelsnaam in haar hoofd om haar kiddo die afzichtelijke dingen te dragen! Kindermishandeling! Dat jochie weet niet eens wat hij aan trekt - kan hij ook niks aan doen - en houdt zich alleen bezig met wat er in de snoeptrommel thuis zit en met welk snoep dat aangevuld moet worden. Waarom? Waarom geef je geld uit aan vetlelleke Uggs die hij echt niet nodig heeft of uberhaupt wil? Dat je zelf mee wilt doen met deze complete modemisser moet je zelf weten, maar laat je kind er buiten. Arm ding.

Wat er zou moeten gebeuren met Uggs is wat er is gebeurd met die Crocs. Een moeder zag de welgevormde schoen en besloot dat het handig en ergonomisch verantwoord was voor haar kind. Vanaf dat moment heeft zij het woord verspreid en moet elk kind ze verplicht aan. Met of zonder voering, met of zonder versiering. En de ouders zelf weigeren die lompe sandalen aan te trekken (misschien op de camping in Frankrijk 'want dat is zo handig'). Maar goed, mensen hebben in ieder geval begrepen dat Crocs niet kunnen - althans voor volwassenen en als je niet in een ziekenhuis/verzorgingstehuis werkt- nu de Uggs nog.

Ik had gehoopt dat die Uggshype al op z'n retour was, maar niets is minder waar. Ik heb mijn collega al enthousiast horen praten over de nieuwste met bloemetjesmotief waarvoor ze zeker geld apart ging leggen. En als je op straat kijkt, zie je nog onwijs veel mensen met die dingen lopen. Hoelang heeft geduurd voordat de Dr. Martens uit het straatbeeld waren? Laten we snel een kruisje slaan en hopen dat het niet zo lang duurt voordat de Uggs verdwenen zijn.

Ontspannen

Ik kan niet wachten! Nog één dag tot ik met vriendin R. compleet kan ontspannen in een kuuroord. Drie dagen sauna, sporten en chillen. Oef! Ik denk dat ik vet afgetraind ben na dit weekend. Nou ja, ik hoop dat ik een beetje vet eraf train. Want ik wil er natuurlijk ook slammin' uit zien in de zomer. Of gewoon ever. En dit weekend is het perfecte moment om die vetjes eraf te krijgen en te houden.

Maar dat is niet het enige wat we gaan doen! We gaan ook X-factor kijken (duuuh), huisjes van samen-gaan-wonende stellen bekijken en Nijmegen onveilig maken! En zondag gaan we ook nog eens cultureel doen! Een zeer vette voorstelling (denk ik). Zwanenmeer Bijlmermeer II.

Al met al moet dit weekend zwaar relaxt worden. Dus nu nog ff bikkelen! :D

Friends forever

Toen ik gisteren gezellig naar de KB ging, kreeg ik na de lunch de schrik van mijn leven. Echt serieus. Ineens stond er een Afrikaan voor me. En die liet mij niet meer gaan. Het gesprek ging ongeveer als volgt:

A: 'Hé, didn't I meet you some time ago?'
L: 'Ehm... No'
A: 'Yes! You're from China, right?'
L: 'Nope'
A: 'Oh. Ehm, where are you from then?'
L: 'Holland'
A: 'Oh. Well that's okay. That doesn't mean we can't be friends. Would you like to be my friend?'
L: 'Ehm... In what way?'
A: 'Well, we could hang out. It doesn't matter. We could meet for drinks or eat. I'm a student here at the Haagse Hoge School. What do you study?'
L: 'I'm from Utrecht and I study Film and Television Studies'
A: 'Okay, great. Will you be my friend?'
L: 'Ehm, that's quite an effort... Because I live in Utrecht... And...'
A: 'No, that's no problem! I can go to Utrecht, you can meet me here in The Hague. We will find a way!'
L: 'Well... No'
A: 'Why not? Is it because you see a strange face?'
L: 'No' (????)
A: 'Why not then?'
L: 'Well, I already have a lot of friends. And I don't know... No.'
A: 'Hmm. Okay. Too bad'
- ongemakkelijke stilte -
L: 'Yeah... Ehm, actually I was looking for the toilet...'

En wegwezen! Wat een mafkees! Dit is echt het vaagste wat ik ooit heb meegemaakt. Nou ja, naast die ene dude die maar bleef zeggen dat ik de vrouw van zijn dromen was (maar dat is een ander verhaal). Heeft hij dan geen idee hoe het werkt in deze wereld? Vroeger toen je nog klein was, kon je zoiets dergelijks vragen aan je medekleuterklasgenoot. Als je ouder wordt, merk je dat zoiets niet werkt. Tenminste niet hier in Nederland. En in Indonesië. Of is dit iets van het Afrikaanse continent? Wat ik schijnbaar niet begrijp?

Het was ook wel een beetje zielig. Hij keek een beetje beteuterd toen ik onze toekomstige vriendschap afwees. Maar ik zag mezelf nou niet bepaald met hem afspreken in Den Haag óf Utrecht.

Dus ja, het had iets moois kunnen worden. Hij had mijn allerbeste vriend kunnen worden. Maar iets in mij zegt dat ik er niet veel aan gemist heb... :)

Quarterlifecrisis

Dacht ik dat ik mijn portie quarterlifecrisis wel gehad had, niets is minder waar. Want toen mijn begeleider mij laatst vroeg 'wat ik later worden wil als ik groot ben', kwam ik niet verder dan een langgerekte 'euuuhhh....'. Lieve kijkbuiskinders, het is écht waar! Ik weet niet wat ik wil doen. Ik vind zoveel 'interessant' en 'leuk'. Maar of ik er ook mijn werk van kan maken en of ik er écht goed in ben... Geen idee. Ik wil het liefst alles uitstellen. Omdat ik het nog niet weet. Dus nee, het is niet zo gek dat ik zo onwijs lang over het studeren doe. Het is simpelweg een uitstel van executie.

Maar het kan niet meer langer. Ik word nu gedwongen na te denken over wat ik wil. En het gaat. Met een consult van gbf J. ben ik wel opgeschoten en moet ik van hem allerlei testen doen enzo. En die ook door vrienden laten invullen. Zodat ik een beeld krijg van wat vrienden van mij denken dat ik moet gaan doen. Je weet toch, die zien het soms beter dan jijzelf.

Tot die tijd dat ik weet wat ik wil worden - vast een beroep die heel mooi klinkt in het Engels, maar in het Nederlands eigenlijk gewoon secretaresse betekent - moet ik aan de scriptie. En echt, voor het eerst kan ik zeggen dat die vordert. Althans, ik heb het gevoel dat ik wat nuttigs doe wat ook werkelijk effectief is. We don't want to loose that positive feeling! :)

Olé!

Na mijn blogvrije maanden (4 stuks) en mijn sportvrije maanden (2,5) was het weer tijd voor een blogje en fitness. Creperend (spierpijn in mn benen, buik en armen) achter mijn laptop probeer ik een fris, fruitig, sexy stukje in elkaar te flansen. Wat lastig gaat want: 1. ik heb zoveel gedaan dat ik niet wat waar ik over moet schrijven. En 2. nou ja, dit dus.

Ik vond dat ik weer wat moest gaan schrijven. Wat ik me gister op de fiets terug van de sportschool bedacht. Maar nu ik net vriendin M. - die momenteel in Valencia zit, olé! - gesproken heb en zij het belachelijk vond dat ik al zolang niks gepost heb 'hoe kan jij nu in hemelsnaam inspiratieloos zijn???', doe ik het dan toch maar weer. Want ja, die drempel was bijna de Mount Everest geworden. Hoewel vriendlief wel van dingen beklimmen houdt, ik ben er toch minder fan van.

Dus ziedaar! Een nieuw begin! En aangezien het niet 1 januari is, maar 4 februari, moet het lukken! Niet zomaar weer een voornemen. Hè, en dat gezeik ook met voornemens, het gaat gewoon gebeuren! Zo! :D