Morgenochtend is het zover: ik ga voor het eerst alléén oppassen op het allerliefste nichtje van vriendlief. Oké, ze is natuurlijk niet echt 'mijn nichtje', maar ik hoop ten zeerste dat ik nog láng niet tante wordt van 'mijn eigen kant'. Ik zal waarschijnlijk eerder moeder zijn dan tante wat dat betreft, en ja, eh, dat gaat nog even duren. Dus oefenen met kinderen/oppassen moet dan toch echt van de kant van vriendlief komen.
Nu is het allemaal niet zo spannend, want ze kent mij en vindt het leuk om met mij te spelen. Als ouders binnen een omtrek van tien meter bij haar zijn. Hmm. Moeder in kwestie is slechts vijf kwartier weg. Dat is dus 75 minuten. Als alles goed gaat natuurlijk. Als ze niet wordt opgehouden door een nieuwsgierige medezwangerezwemster. Of de bemoeizuchtige buurvrouw.
Oké, het is niet zo lang. Maar wat nou als ze de hele tijd blijft huilen, omdat mama haar in de steek gelaten heeft? En dat ik haar niet mag troosten, maar dat mama dat moet doen? Of nog erger: papa? Die natuurlijk pas aan het eind van de dag thuis komt. Of dat ze van frustratie met kruidnootjes gaat gooien? Of dat ze heel hard valt en dat ze boos wordt op mij en dat ik nooit meer puzzels met haar mag maken? Of dat ze dan nooit meer de lucht in gegooid wil worden door mij? Ik weet niet of ik dat aan kan hoor...
Laat ik het eerst maar even afwachten. Kijken hoe het morgen gaat. Misschien moet ik wel heel veel snoep meesmokkelen... Dan vindt ze mij nog echt wel leuk! Ook na 75 minuten!
5 opmerkingen:
En, zijn jullie nog vriendjes??? ;-)
Hehe, we zijn nog vriendjes! :)
Jij tante worden...hmmm
idd dat duurt nog wel ff :p
tenzij je al tante bent en ik vader, maar dan weet ik er niks van :P
leukleuk, en geen zorgen: je blijft mijn super tante als je zo lief bent, zelf als ik -uit-sta.
:-)
Gooi je me ook nog in de lucht als ik 16 ben??
Altijd handig om te weten dat je zo'n lieve oppas bent... misschien straks ook wel een keertje op ons lieve kleintje?! hihi
xx Mandy
Een reactie posten